چند سال پيش با عزيزی از اهل دين عازم مكان زيارتی معروف‍ی شدم، بيش از گذشته انبوه بود و دخيل ها مي بستند و نامه ها مي ريختند چندان كه طبيعی نبود. پرسيدم و گفت در اين چند ساله مردم شكايات خود را از دفتر و ديوان و عدل خانه به اينجا می آورند، كسانی كه اميد خود از همه بريده اند و پناهی ندارند، و چه بسيارند !
اينها همه را بر شمردم كه بگويم كه ما تا نام آن عزيز در اين سال فاصله ها داشتيم و اگر هم رشدی علمی (به اظهار مسئولين) داشته ايم ربطی به كمال اخلاقی و بلندای شرف و عزت شايسته جامعه مسلمين نداشته است كه در درجه اول محتاج پيراستن نفس است و حليت خُلق، بي نيازی از خَلق و معرفت خالق.
مناسبت اين سال و روزهای پايانی آن مرا وسوسه مي كرد تا با نوشته و نكته ای ادای دين به خاتم رسولان شود و پيام بلندی كه آورد و در ميان مسلمين امروز رو به فراموشی است. نگاهم به رساله ای از فرانتس رُزنتسوايگ افتاد كه يكی از شارحان بلند اوازه فلسفه سياسی هگل در صد سال گذشته است. رساله ای كه در ان از رسول مهربان ما و پيام جاودان دين او به نيكي سخن به ميان آورده است. سخن بعدی از آن ِ رُزنتسوايگ است.